Afgelopen weekend ben ik voor 5 dagen naar het Maleisische Borneo (Voor iedereen zijn oriëntatie, heb ik even een kaartje bijgevoegd :)) gevlogen om de Mount Kinabalu te beklimmen. Dit is niet een heuvel zoals we die in Nederland hebben, het is een berg van 4101 meter hoog. De klim duurde twee dagen. De eerste dag klim je 2/3 van de hoogte waarna je aankomt in een accommodatie midden in de bergen. Rond 7 uur ’s avonds zijn we gaan slapen, 2 uur ’s nachts die nacht opgestaan om naar de top te klimmen om daar vervolgens een zonsopgang mee te maken. Dit was even kort samen gevat hoe de tour eruit zag.
Nu hoe is me voelde….uhm ik wordt er nu, 4 dagen later, nog steeds elk moment aan herinnerd dat ik deze klim gemaakt heb, maar het was zeker de moeite waard!Wat een geweldige trip!
We waren met een groep van 9 mensen, 3 jongens, 5 meisjes en een gids. We begonnen de klim rond de 1000 meter. De nacht voor de klim hebben we al op deze hoogte geslapen om al een beetje te wennen aan de hoogte. Het was een fijne omgeving om een beetje te wennen aan de bergen, super schone en frisse lucht, heerlijk. Vooral na 2 maanden warme stads omgeving, voelde ik me weer hele thuis met de frisse lucht om me heen.
Na 5 minuten klimmen heb je die lucht wel nodig. Vanaf het begin gaat het gelijk stijl omhoog. Het eerste stuk loop je op een kleiachtige ondergrond met stenen en veel uitstekende wortels van bomen die een soort treden vormen. Het ‘pad’ is omringt met een woud van bomen.
Voor je begint weet je totaal niet wat je moet verwachten, alleen dat het super zwaar schijnt te zijn en dat het verstandig is niet te hard van stapel te lopen. Om de kilometer is er een soort shelter en een bordje waar je op dat moment bent. Al snel bleken de niveaus van de mensen in de groep vrij verschillend en zijn we opgesplitst. Ik had gelukkig iemand (Nike, duits meisje) gevonden die hetzelfde tempo wilde lopen. We hebben nog een groot deel met de mannen opgelopen en dat was achteraf wel heel goed. Het was soms wel zwaar maar je kan, je er wel aan optrekken. Het eerste stuk hebben we uiteindelijk is 4 uur gelopen. (In de reisgids stond dat mensen er tussen de 3,5 en 6 uur overdoen, dus dan hebben we wel op schema gelopen :) ) Het is een hele mooie omgeving tijdens de klim. Het interessante is dat je de omgeving met de verschillende vegetatie ziet veranderen. Ik hoop dat de foto’s een beetje een impressie geven.
Het laatste stuk klimmen naar de top, was wel even wat anders. Het grote verschil was dat toen donder was, rond de 8 tot 0 graden (op de top) en begon te regenen. Ik had heel veel kleren aan en een lamp op mijn hoofd (die lamp was de held van de dag, want daardoor dat je beide handen vrij om te klimmen en zag je ook nog waar je heen klom). Er is een wit trouw, wat je moet volgen om boven te komen. Grote delen moet je het zelfs gebruiken om naar boven te klimmen. Ik was heel erg blij dat het donder was en dat ik al de afgronden niet kon zien. Het was een heftige tocht, maar als je de top bereikt heb weet je weer helemaal waarvoor je het gedaan hebt. Nike en ik waren al een uur boven voor de zon op zou komen. Boven aan de berg heb je een geweldig uitzicht. Eerst is het nog super koud, maar als de zon langzaam opkomt, stijgt ook de temperatuur en wordt het uitzicht steeds mooier!Het was jammer dat het een vrij bewolkte dag was, maar het uitzicht bleef prachtig! Het is zo’n goed gevoel als je helemaal tot het uiterste gaat om je doel te bereiken en het dan bereikt! Weer een hele ervaring rijker.
De afdaling was nog verschrikkelijk afzien. Ik vond het eigenlijk zwaarder dan de klim, maar we hebben onszelf weer allemaal veilig beneden gekregen. Weliswaar geen benen meer over, maar wel een hele mooie ervaring in de broekzak!

Voor we weer terug vlogen, hadden we nog tijd om naar eilanden te gaan voor de kust van Kota Kinabalu. Raar om binnen zo’n korte tijd weer in een totaal andere omgeving te zijn. De eilanden waren heel erg mooi. Helder water waar we hebben gesnorkeld en witte stranden om lekker te chillen.
Wat een geweldige trip!